Van longrevalidatie naar halve marathon – Deel 1

Van longrevalidatie naar halve marathon.. Dat is me nogal een uiteenlopende titel! Om dit te verduidelijken, neem ik je graag mee terug naar 1 januari 2016. Het moment waarop voor de meeste mensen de bekende (en misschien zelfs vervloekte) goede voornemens om de hoek komen kijken. Ik doe hier meestal niet aan mee, maar afgelopen jaar stelde ik een doel. Ik wilde mijn hardlooptrainingen uit gaan breiden, om op 8 januari 2017 deel te nemen aan de Egmond Halve Marathon. Op het moment dat ik dit doel stelde liep ik gemiddeld drie keer per week hard, waarbij ik meestal duurloopjes deed van vijf tot acht kilometer. De motivatie was aanwezig, het schema uitgezocht en stiekem had ik al wat tussentijdse evenementen op het oog richting mijn grote doel.

img_4619

Je leest het goed, ik schrijf ‘was’ en ‘had’. Helaas viel mijn droom al snel in duigen. Op 29 januari werd ik na een bezoekje aan de huisarts namelijk met spoed doorgestuurd naar de Eerste Hart/Long Hulp in het ziekenhuis. De flinke benauwdheid en druk op de borst die ik sinds twee dagen voelde, waren helaas iets heftiger dan ik in eerste instantie had ingeschat. Niks ‘even nieuwe medicijnen voor mijn astma halen’, maar lichte paniek bij de huisarts. Het werd me in het ziekenhuis dan ook niet in dank afgenomen dat ik in mijn alleen was en via de trap op de afdeling aankwam. Na een dag aan de hartbewaking en diverse röntgenfoto’s van mijn longen was de oorzaak van mijn klachten nog niet gevonden, dus werd ik weer naar huis gestuurd. De twee weken erna werden de klachten alleen maar erger, begon ik flink te hoesten en verloor ik bovendien mijn stem. Doordat ik geen (hoge) koorts had, namen de huisartsen me niet zo serieus en werden mijn klachten afgewimpeld als een griepje en ‘spierpijn’ in de tussenribspieren. Uiteindelijk gaf een controle bij de longarts duidelijkheid; ik had een longvliesontsteking, in combinatie met meerdere virussen en infecties aan mijn luchtwegen. Daar was ik mooi klaar mee!

Uiteindelijk heb ik ruim 12 weken ziek thuis gezeten. De longvliesontsteking was heftig, maar mijn weerstand leek totaal plat te liggen en ook de pijn in mijn rechterlong hield aan. Wanneer ik weer iets opkrabbelde en er een of ander virus of verkoudheidje voorbij kwam, kreeg ik meteen weer een terugval. Met mijn halve marathon droom nog vers in het geheugen, frustreerde het natuurlijk enorm dat het wandelingetje naar de supermarkt (zo’n 800m) al een hele opgave was. Zo ben je gezond en kun je qua sporten alles doen wat je in je hoofd haalt, en zo ben je opeens hartstikke ziek en kun je helemaal niets.

In april leek ik weer opgeknapt en kon ik weer lekker aan het werk. Sporten was nog steeds niet optimaal, en hardlopen bleef een drama. Af en toe kriebelde het zo erg dat ik toch mijn hardloopschoenen even aantrok voor een klein rondje, maar de hersteltijd achteraf liet eigenlijk al zien dat ik daar nog helemaal niet aan toe was. Helaas ben ik redelijk eigenwijs (ja, echt) en heb ik me volledig gestort op mijn werk en het oppakken van mijn leventje. Door het jaar heen ben ik nog een aantal keer teruggevallen, telkens wanneer er weer een of ander virus heerste. De controles bij de longarts bleven, en ik ben een aantal keer gewisseld van medicijnen. De terugvallen werden volgens haar veroorzaakt doordat mijn longen weer terug op kracht moesten komen na de fikse ontstekingen.

Net toen ik afgelopen zomer weer vooruit begon te kijken en stiekem droomde van de Egmond Kwart Marathon op 8 januari, ging het eind september weer mis. Griepverschijnselen veranderden al snel weer in een herhaling van januari. En ja hoor, er had weer een gemene ontsteking zijn weg gevonden naar mijn longvliezen. Gelukkig is ondertussen het medische circuit behoorlijk in werking gezet. De longarts heeft ondertussen uitgesloten dat mijn astma aan de basis van deze problemen ligt, en dus is de zoektocht naar wat het dan wel is gestart. Ook daarnaast wordt er van alle kanten geprobeerd me zo snel mogelijk weer op de been te krijgen; mijn vitamine B12 was veel te laag, dus daar krijg ik nu sinds een paar weken injecties voor, de osteopaat zorgt ervoor dat mijn longen de kans krijgen ‘normaal’ te functioneren door de rest van mijn bovenlijf los te houden, de psycholoog helpt bij het accepteren dat ik nu even niet kan wat ik heel graag wil en samen met de fysiotherapeut ben ik begonnen aan het revalidatietraject.

Ondertussen maak ik kleine stapjes vooruit, welke voornamelijk bij de revalidatie zichtbaar is. Voor de ‘trainingen’ die nu twee keer per week in de agenda staan nam ik vroeger niet eens de moeite om mijn sportkleding aan te trekken en naar de sportschool te gaan. Maar het feit dat ik ze nu, na alweer vier maanden ziek zijn eindelijk mag doen maakt veel goed. Ik mag eindelijk ‘werken’ aan mijn herstel en dat voelt goed. Mijn hartslag blijft wat rustiger en ook de reactie van mijn lijf na de training is steeds minder heftig. Wel ben ik nog behoorlijk gesloopt elke keer, terwijl ik voor mijn gevoel weinig doe. Daar komt vast verbetering in, dat kan niet anders!

“Maybe it won’t work out. But maybe seeing if it does will be the best adventure ever.”
x Margon

Advertenties

2 gedachten over “Van longrevalidatie naar halve marathon – Deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s