Van longrevalidatie naar halve marathon – Deel 2

In deel 1 van ‘Van longrevalidatie tot halve marathon’ heb je kunnen lezen hoe mijn halve marathon droom voor begin dit jaar in duigen viel. Ik denk dat ik afgelopen jaar meer doktersbezoeken, prikken en vage uitslagen heb gehad dan in alle jaren daarvoor. En ik kan je vertellen dat ik tijdens mijn BMX carrière helaas menig ziekenhuis van binnen heb gezien. Gelukkig mocht ik gisteren voor de (voorlopig) laatste keer naar de longarts, dit keer om de uitslag van mijn CT scan te ontvangen.

Om eerlijk te zijn; ik had geen hoge verwachtingen van de CT scan. In mijn ogen was het de laatste troef in het ingezette protocol. Gelukkig bracht de longarts ‘goed’ nieuws; de CT scan was grotendeels netjes. Wel zijn er nog een aantal grote verklevingen te zien in mijn longen, veroorzaakt door de flinke ontsteking van afgelopen najaar. Deze blijkt dus achteraf heftiger dan op dat moment is ingeschat. Die verklevingen veroorzaken de pijn die ik nog regelmatig in mijn longen heb. Gelukkig gaat ook dat langzaam beter; waar het eerst leek of er constant een mes in mijn borstkas werd gestoken, heb ik nu alleen last als de revalidatie wat heftig is. Natuurlijk heb ik gevraagd naar de oorzaak van die ontstekingen, maar helaas is daar niets over te zeggen. De longarts houdt het op ‘stomme pech’ in tweevoud. Twee keer zo’n ontsteking in een jaar tijd komt namelijk niet zoveel voor. De kans is klein dat het me nog eens overkomt, maar de arts gaf meteen toe dat ze dat vorige keer ook dacht.

De revalidatie gaat nog steeds met stapjes vooruit. Het wordt ook steeds leuker! Stiekem begint het al wat op trainen te lijken, en afgelopen maandag had ik weer voor het eerst spierpijn. Moet je nagaan; er stonden 3x 6 lunges en 3x 8 squats met losse stang op het programma. Drie keer niks bij wat ik normaal deed, maar het voelt als een flinke workout. Op maandag train ik bij de fysio, op donderdag in de sportschool. Ik merk dat ik op de overige dagen onrustiger word. Ik heb wat meer energie en slaap minder veel. Ook merk ik dat ik mentaal weer sterker word, waardoor ik lekkerder in mijn vel zit. Beetje bij beetje komt de oude ik weer terug.

Al met al is het dus weer een heel verhaal, maar wel met een positieve strekking. Ik kan helemaal herstellen, en de weg die we nu in zijn geslagen met revalidatie bij de fysio, behandelingen van de osteopaat en niet te vergeten de steun van het thuisfront is een goede. Vooral dat laatste is voor mij erg belangrijk, zonder de steun van mijn vriend, ouders, familie en vrienden had ik misschien niet zo strijdlustig geweest als nu. Het is enorm frustrerend om telkens geconfronteerd te worden met tegenslagen, uitslagen die niets uitwijzen en vooral artsen die de boel niet serieus lijken te nemen. Ik weet dat ik niet gek ben, ik voel dat er iets niet klopt in mijn lichaam en dat is nu ook eindelijk bevestigd. Ik ben iedereen in mijn naaste omgeving dan ook enorm dankbaar voor. Mijn doel is nog ver weg, maar samen blijven we dromen!

“If you keep on believing, the dreams that you wish will come true.”
x Margon

Advertenties

Een gedachte over “Van longrevalidatie naar halve marathon – Deel 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s