Van longrevalidatie naar halve marathon – Deel 4

Een wandelingetje naar de supermarkt, waarbij je echt kunt genieten van de zonnestralen en de opkomende bloemen in de berm in plaats van constant bezig te zijn met elke stap die je zet. Een gezellig avondje met vrienden zonder helemaal gesloopt te zijn. Een fietstocht in de lentezon. Hoe fijn is dat? In mijn laatste blog vertelde ik al dat mijn revalidatie steeds beter gaat. De trainingen gaan goed, de afspraken met artsen worden steeds minder en mijn dagen krijgen steeds meer vorm.

Het zijn de kleine dingen die het doen…

Zo cliché, maar ook zo waar. Dingen die normaal vanzelfsprekend waren en nu weer terugkomen, zoals bijvoorbeeld dat wandelingetje, doen me nu beseffen dat ik op de weg terug ben. Vorige week werd dit ook bevestigd door mijn fysio. Na de revalidatietraining feliciteerde hij me met het behalen van het eerste doel in mijn traject. Hij doelde hiermee op het ‘constateren, accepteren en reproduceren van wat mij beperkt’. Beperkt klinkt zo heftig, maar hij heeft natuurlijk wel gelijk. Zoals ik eerder al vertelde accepteerde ik niet dat ik ziek ben, door te stoppen met vechten voelde het alsof ik opgaf. De strijd bewust zou verliezen. Door het veranderen van mijn mindset en dus te accepteren dat die longproblemen er op dit moment nu eenmaal zijn, is het herstel steeds beter gegaan.

Ik ben nu in staat mijn trainingen aan te passen op mijn gevoel van de dag. Ik durf te vertrouwen op mijn gevoel, omdat ik geleerd heb naar mijn lichaam te luisteren. Momenteel merk ik bijvoorbeeld dat ik fysiek nog goed vooruit ga tijdens de revalidatietrainingen, maar dat het wandelen een lastig punt blijft. Ik heb weer vaak steken in mijn rechterlong, wat veroorzaakt wordt door de verklevingen die daar nog zitten. Afgelopen week moest ik zelfs tot twee keer toe mijn wandeling pauzeren of het tempo flink minderen. Een paar maanden geleden had ik dit gezien als falen. Het niet uit kunnen voeren van zo’n kleine wandeling maakte me verdrietig, boos. Nu weet ik dat ik me er bij neer moet leggen en moet wachten op een betere dag. En dat die betere dag ook echt komt! Door deze inzichten merkte ik ook dat ik bijvoorbeeld wel kan fietsen als het lopen even niet gaat. En dat een half uur fietsen me net zoveel energie kost als een kwartier wandelen. Dat geeft mogelijkheden!


Zo ben ik bijvoorbeeld gisteren voor het eerst weer op mijn werk geweest, terwijl de winkel open was. Ik kwam om een clinic van Under Armour bij te wonen, want ondanks mijn slechte conditie wil ik graag op de hoogte blijven van alle technische ins en outs. Met een lekker lentezonnetje op de fiets door het bos, waar de bomen weer blaadjes krijgen en de sneeuwklokjes langzaam boven het gras uitkomen. Het was erg fijn mijn collega’s te zien en bij te kletsen, weer lekker in de winkel te zijn en natuurlijk weer iets te leren op het gebied van werk. Al met al ben ik een uurtje op mijn werk geweest, wat een mooie instap is naar de komende periode. De lichamelijke reactie achteraf viel me mee, al waren mijn longen wel vermoeid van het fietsen. Vanmorgen was dat weer helemaal weg, dus een snel herstel. Op de terugweg moest ik even langs het ziekenhuis om bloed te laten prikken vanwege mijn vitamine B12 gehalte. Helaas is mijn arm daar nog steeds niet aan gewend en loop ik de komende dagen weer rond met een behoorlijk gekleurde arm.

Hoe nu verder?

Hoewel mijn vooruitgang door de toenemende lichaamsbelasting wat trager gaat dan hiervoor, sta ik nog steeds niet stil. Dit is een goed teken, want zo komt mijn terugkeer op de werkvloer steeds dichterbij. Wanneer ik een baan had waarin mijn lichaam minder belast zou worden, zoals bijvoorbeeld een kantoorbaan, zou die terugkeer met grote stappen gaan. Helaas zie ik mezelf niet dagenlang achter de computer zitten, maar keer ik weer lekker terug in de winkel. Dat zal met kleine stapjes gaan, maar iedere stap is er een. Eind deze week hoor ik of het bloedonderzoek aanleiding geeft tot een vervolg met vitamine B12 injecties. Ik hoop natuurlijk dat de prikken voorlopig niet meer nodig zijn, maar die kans is erg klein. We gaan het zien!

“Vandaag kijk ik naar wat goed gaat. Naar wat ik wel heb in plaats van niet. Focus ik op positief, want dat waar je op focust is wat je voelt en ziet” – JIP

x Margon

Advertenties

Een gedachte over “Van longrevalidatie naar halve marathon – Deel 4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s